Herkese merhaba!
Bundan 3 yıl kadar önce kapattığım eski ve oldukça popüler bir blogum olduğundan bahsetmiştim, yaklaşık 5 yıl yazdım ve bu süre boyunca hep anonim takıldım. Şimdi tekrardan yazmaya başladığım blogumda da bu durumu sürdürmeyi düşünüyorum. Niye mi?
Elbette bir sebebi var. Belki birçoğunuza saçma bir alınganlık ve gereksiz bir tepki olarak gelebilir ancak birazdan anlatacaklarım bu kararı almamdaki kırılma çizgisi oldu.
Üniversite ikinci yılımdayım, blogları yeni yeni keşfetmiş, sabahlara kadar blog okur olmuşum. Ne kadar güzel bir mecra olduğunu, buralarda vakit geçirdikçe ne kadar mutlu hissettiğimi fark etmiş, bir de yazması kim bilir ne kadar keyiflidir diye düşünerek vakit kaybetmeden bu dünyaya adım atmışım. Hiç bir şekilde kod yazan, site tasarlayan kişilerle iletişime geçmeden, onlara para harcamadan geceler boyu araştırmış, uğraşmış, kod yazmayı öğrenip kendime harika bir blog sayfası tasarlamışım, tüm fotoğrafları kendi emeğimle çekmiş düzenlemiş ve asla alıntı bir görsel kullanmadan bir sürü özgün içerik oluşturmuşum.
Tabii ki tüm bunları yaparken arkadaşlarıma blogumu anlatınca verecekleri tepkiyi düşünerek heyecanlanmış, onlara gösterene kadar blogumu biraz şekillendireyim derdine düşüp sabırsızlanmışım. Sonra ne mi olmuş?
Hayal kırıklığı... Üniversite kantininde kalabalık arkadaş grubumla otururken büyük bir heyecanla bahsettiğim, gösterdiğim bloguma ve Instagram hesabına tepkileri o kadar can sıkıcıydı ki... Hele bir tanesinin sözleri dün gibi aklımda; "Ne kadar boş şeylerle uğraşıyorsun ya, işin mi yok?"
Bırakın desteklemeyi, takibe almayı, hiç birisi gözünün ucuyla bakmadı bile. O kadar utandım ki, sonra da utandığım için kendime kızdım. Niye utanıyordum, ayıp birşey miydi yaptığım? Hayır, onların yaptığı ayıptı. Benim ilgimi çeken şeyler bir başkasının ilgisini çekmeyebilir, herkes blog okumayabilir, takip etmeyebilir, hatta evet saçma da bulabilir, ama 'arkadaş' dediklerinin tepkisi bu mu olmalıydı? O an karar verdim anonim takılmaya, hatta en yakınlarım haricinde 'arkadaş' sandığım sığ kişileri engellemeye... Olur da Keşfet'lerine çıkarım, bir şekilde ben olduğumu anlarlar da dillerine düşerim, yine alaycı ifadelerine maruz kalırım diye üşenmeden hepsini tek tek engelledim blog hesabımdan.
Tüm bunları anlatırken en yakın çocukluk arkadaşlarımı ve benim yaptığım işe, hobime saygı duyan herkesi tenzih ediyorum; takip etmiş etmemiş umurumda değil ve konu asla bu değil, ben bir hobi edindim ve ciddi vakit-emek harcadım blogumun aktif olduğu süre boyunca. Dolayısıyla tabii ki beni destekleyen, paylaşımlarımı sabırsızlıkla bekleyen yakın çevrem sayesinde ve bu mecra ile tanıştığım Bursalı blogger arkadaşlarım sayesinde mutlulukla, ilk günkü hevesle yazmaya devam ettim. 200 küsur yazıya ve 2000'e yakın Instagram postuna ulaştım ancak kimliğimi, yüzümü hiç paylaşmadım, anonim olarak gayet mutluydum, şimdi de aynı şekilde devam etmeyi planlıyorum. Gerçi bu kez yakın çevremdeki herkes beni fazlasıyla destekliyor, hatta blogumu tekrar açmam için onlar beni heveslendirdiler, yine de bu şekilde tercih ediyorum.
Üniversitedeki o arkadaş grubuma gelince, hiç birisiyle görüşmüyorum desem? Okulu bitirir bitirmez bir hoşçakal bile demeden hepsi sığ düşüncelerini de alıp memleketlerine geri döndü ve zaten ne kadar vefasız olduklarını, bana aslında hiç değer vermediklerini göstermiş oldular. Kalan birkaç tanesiyle ise hala çok sık görüşüyorum ve blogumdan bahsettiğimde büyük bir heyecanla bana bir dolu fikir ve öneride bulundular!
Yeniden adım attığım bu macerada yanımda olan herkese sevgilerimi gönderiyorum!
Hoşçakalın!
0 yorum